یکی از آثارارزشمند جاجرم حمام تاریخی آن با قدمت 500 سال (دوره صفویه) است که نخستین و قدیمیترین حمام این شهر به شمار میرود بنا در زمینی به مساحت 700 مترمربع و در ضلع جنوبی قلعه قدیمی جاجرم یا نارین قلعه ساخته شده و به علت قرارگیری در مرکز شهر قدیم جاجرم، مجاورت با مصلی و مسجد جامع قدیمی این شهر، در مسیر رفت و آمد مردم قرار داشته و به عنوان محل اجتماع آنان به شمار میرفته اما هماکنون به علت توسعه شهر به سمت شمال، رفت و آمد در بافت قدیم کمتر شده است. درِ ورودی این بنا رو به شمال قرار دارد و 2 متر ارتفاع و یک متر و 10 سانتیمتر عرض دارد و با یک شیب ملایم با 5 پله به طرف رختکن حمام هدایت میشود. این بنا که با توجه به قدمت آن به موزه مردمشناسی تغییر کاربری داده است، در قسمت داخلی دارای غرفه باستانشناسی، صنایع دستی، مشاهیر جاجرم، محرم، عطاری و نحوه استحمام گذشتگان، میباشد. بازدیدکنندگان و گردشگران میتوانند همه روزه به جز ایام تعطیل در ساعات اداری از این مکان دیدن نمایند. + نوشته شده در چهارشنبه ۲۷ دی ۱۳۹۶ساعت 8:15 توسط وارنا |

درباره وبلاگ هرتیشه برآثار تاریخی ایرانزمین دل هر علاقه مندی به تاریخ و فرهنگ را می آشوباند و بر من باستان شناس نیز چنین حالی میرود.گویی پس از هزاره ها دشمنی با این سرزمین باستانی و پس از فروهشتن آتش خشم اسکندر و برافتادن تازیانه خلافت بی مقدار تازیان از گرده ایران و ایرانیان آن یک به دست رادمردان پارتی و این یک به پایمردی شیعیان/اکنون مگر زمانه یورش از ما بهتران است که میراثمان را به تاراج می برند؟امروزه پاسداری از میراث گرانسنگمان و نگاهبانی از هرآنچه که روزگار بما سپرده است جز در باز نمود روشن و خوانش روشنمند آن ممکن نخواهد بودپس دستمان را بفشارید

در جامعه بیمار میل افراد به تخریب آثار تاریخی افزایش می یابد. هربیماری در فرد علائم و نشانه هایی دارد در جامعه نیز بیماری فرهنگی هرجامعه نشان و نشانه های خاص خود را دارد جامعه بیمار جامعه بی فرهنگ است.جامعه ای که می تواند بسازد اما نمی تواند نگه دارد هم بیمار است.جامعه ای که همه چیز داشته باشد اما قدر آن همه چیز های داشته را نداشته باشد هم بیمارتر. بیماری را در جامعه ای که مردمش دم از فرهنگ می زنند اما الفبای فرهنگ زندگی را نمی دانند جستجو کنید.در زندگی آپارتمان نشینی که هر روز صدای دعوای همسایه ها آزارتان می دهد.و بوق های مکرر که در خیابان ها می شنوید.برای گرفتن عکس و سلفی با وزن صد- دوسیت کیلویی-بالای نقش برجسته ها،ستون ها ،طاق ها و گنبدهای تاریخی می رود در حالی که بقیه با سکوت این عمل زشت را تائید می کنند..جامعه بیمار فرزندی را متولد شده که با شیشه و تیشه روی سطح پل ها،خانه ها،بناها و آثار تاریخی را می خراشد. جهل و بیتوجهی، زدودن خاطره بانیان و پدیدآورندگان، دشمنیهای نژادی و سیاسی، اختلافات مذهبی، خرافات، تخریب برای استفاده از مصالح، توسعه و عملیات عمرانی.وازبین بردن هویت ملی وتاریخی مگر بیماری بدتر از این است که مسولان شهر بی شناخت از بافت تاریخی،بناهای مهم صفوی و قاجار و پهلوی را از بین می برند؟ بنیاد مسکنش به بهانه ساخت خانه هایی که تحمل زلزله 4 ریشتری را ندارد برای قتل

عناصر تمدنی و فرهنگی خود را از دست می دهیم. اگر اندکی به عقب برگردیم هنرهای بیشماری رادر این سرزمین زنده و پویا خواهیم دید.هنرهایی چون ورشو و تنوع معرق کاری ها،خاتم و منبت کاری ،هنرقفل سازی و دیهیم ایرانی،اسطرلاب و پاپیه ماشه و کاغذ سنتی،هنرکارت بافی و فیروزه کوبی،رشتی دوزی و زره بافی،ملیله ،هنرکدبانو بودن ، آشپزی ،هنر کپ پری و...........اما امروز همه فراموش شده اند. اما داریم از ذهن تاریخ فراموش می شویم. هویتمان که به داشته های مان بود و در پنهای تاریخ توانسته بود آنها را تبلور و تجسم عینی و بیرونی دهد. محو می شوند.کم کم عناصر تمدنی و فرهنگی خود را از دست می دهیم. بی هویت می شویم و بعد در آینده نه چندان دور به راحتی مغلوب می شویم و نفرین خور گذشتگانمان خواهیم شد.نه مغلوب دشمن خارجی در جنگ، که مغلوب فرهنگ خارجی در مصرف، مغلوب ارزشهای خارجی در زندگی، مغلوب فناوری خارجی در تولید.چرا که بخش بزرگی از هنرها و صناعات سنتی و تاریخی ما در حال نابودی و فراموشی است. در بسیاری از هنرها و صناعات، دیگر نام و نشانی نداریم. در برخی نیز تنها یک استاد دوران بازنشستگی و کهولت خویش را در غربت و فقر و بیماری و بی توجهی ها می گذراند. پرکشیدن او هم یعنی پایانی بر هنری و نقشی و نقاشی دیگر،همه ما چشم بر هم گذاشته ایم اما در این بین هنرها و صنایع دستی و میراثمان فراموش می شوندقاجاران، از روی عداوت و حما

حمام سلطان امیر احمد کاشان سال 1355 با شماره 1351 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید. حمام تاریخی سلطان امیراحمد به دلیل قرار گرفتن درکنار بقعه شریف سید احمد ،به این نام مشهور است این اثر تاریخی و زیبا نمونه ای از منحصر بفردترین حمام های ایران از نظر معماری و تزئینات با وسعت 1102 متر مربع در شهر باستانی کاشان واقع شده است. قدمت این حمام به دوران سلجوقیان و قاجار باز می گردد. یکی از موارد مهم این بنا، آهک و گچ بری هایی است که تعداد 17 لایه مرمتی آن، بیانگر قدمتش میباشد از دیگر شاهکارهای بنا، بام زیبای آن می باشد.این حمام هزارو سیصد و پنجاه و یکمین شاهکار ملی ثبت شده ایران است.در محله سلطان امیراحمد واقع در خیابان علوی می باشد که وجه تسمیه آن به جهت مجاورت با امامزاده سلطان امیر احمد ( نوه امام جواد (ع) ) می باشد . کارشناسان آثار باستانی ، از آثار به جا مانده دوران قبل از زلزله معروف 1192 هـ . ق کاشان ، قدمت این حمام را به دوران سلجوقیان نسبت می دهند و لیکن بنای فعلی سربینه آن بازمانده دوران قاجار می باشد .این بنا شامل دو حمام کوچک و بزرگ بوده که در ایام خاص هفته ، مورد استفاده اهالی محل قرار می گرفته است .یکی از موارد مهم این بنا ، آهک بری و گچ بری هایی است که تعداد 17 لایه مرمتی ، بیانگر قدمت بناست . از دیگر شاهکارهای بنا ، بام زیبای آن می باشد .این حمام

نیاز به آگاهی از گذشته برای ابراز هویت تاریخی هرچه تلاش انسان عصر کنون افزوده می شود شدت دلبستگی و وابستگی او به گذشته افزونتر نمایان می گردد.انسان تلاش مضاعفی نمود تا با عبور از ادوار و اعصار تاریخی و تاریکی ها با دست یابی به فنون و علوم و تکنولوژی ها خود را از وابستگی به طبیعت و رنج های آن برهاند.موفقیت های روز افزون او با ورود به دوره تاریخی و کشف حیرت انگیز خط و زبان تمامی نداشت اما روز به روز با طی این موفقیت ها به انبوه فناوری ها روی آورد و به پیشرفت های محیرالعقولی دست یافت.اما هرچه به موفقیت های بیشتر می رسید وبه فنآوری های فراوانتری دست می یافت دلتنگی هایش برای گذشته بیشتر و بیشتر می شد.پیچیده شدن ساختار زندگی در هزاره سوم بعد از میلاد او را دلتنگ زندگی و فعالیت های هزاره سوم قبل از میلاد نمود.به گذشته می اندیشید و به راه هایی که نسلهایی طی نمودند تا در ادامه آن مسیر امروز به این فنآوری ها برسند.لذا یادمان های تاریخی نخستین پناهگاه او شد.سفره دلتنگی هایش را در کنار بناها و مکان های تاریخی و مذهبی می گسترانید.برای این یادمان ها، سازمان ها و نهاد های متولی ساخت نهاد های بین المللی شکل گرفتند. منشورها،ماده ها ،بند ها و تبصره ها نوشت تا بتواند به حفظ این نمادهای گذشته بپردازند.نیاز به آگاهی روز به روز در وجودش زبانه می کشید.دست به دامان علوم و فنون و دانش محققان دیگر شد.اما

کاروانگاه زیبا و تاریخی جمال آباد در کنار روستای جمال آباد میانه واقع در ۳۵ کیلومتری جنوب شرقی شهر میانه قرار دارد. این اثر اگرچه با قامتی شکسته به حال خود رها شده است اما نشانه های سرافرازی از گذشته های دور با خود دارد و به دور از رونق و صفا در دل کوهستان در آغوش مرگ آرمیده است، زمانی در تلاقی جاده ی ترانزیت قدیم و جاده ی ابریشم با ابهت و با اهمیت و بسیار پررونق بوده است به طوری که جهانگردان از این کاروانسرا به عنوان مهمترین کاروانسرای بین زنجان و تبریز با تمام زیبایی و عظمت خود یکی از کاروانسراهای معروف استان آذربایجان شرقی محسوب می شود. کاروانسرای جمال آباد مربوط به دوره صفوی و سال ۱۰۵۲ هجری قمری است.این کاروانسرا دارای حیاط مرکزی با چهار ایوان است. سردر بنا دو طبقه بوده و چهار برج مدور در چهار طرف پلان آن وجود دارد.کاروانسرای جمال آباد میانه در تاریخ ۷ مهر ۱۳۸۱ با شماره ثبت ۶۱۵۲ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.تاریخ بنای این اثر به خاطر مرمت و بازسازی آن توسط شاه عباس، به زمان صفویه یعنی قرن ۱۱ هجری نسبت داده می شود اما این کاروانسرا قبل از آن به صورت چاپارخانه در قرن هشتم هجری قمری از کاربرد زیادی برخوردار بوده است. نوشته های جهانگردان این گفته را تائید می کند.شوالیه شارون نویسنده و جهانگرد معروف، تاریخ بنای این کاروانسرا را ۷۳۳ قمری و به دست غیاث الدین محمد

روستای طارم حاجی آباد با پیشینه غنی و سابقه دیرینه در غرب شهرستان حاجی آباد واقع شده است.دهستان طارم در این منطقه شامل آبادیهای آبشور، برآفتاب، برعین، برموارد، بند رماق، پتکوئیه، پدومی، پشت باد، تزرج، تل قلعه، چاهو، دشت، کنار، دوروری، رفیعآباد، سعادت آباد، سه چاهان، سید جوز، شهلاری، طارم، طاشکوئیه، فدرگ، قلعه نو، قوام آباد، کلاتو، کهن، کرگران، گلروئیه، گلوگاه، گنج، گهکم، لای بیشه،معدنو، مهرآباد، نصیرآباد و هفت پا می باشد پتکوئیه، تزرج و طارم از قدیمترین آبادیهای این منطقه به شمار میآیند و اسامی پتکوئیه از ریشه پتو به معنی محل تابیدن آفتاب است که محلۀ دیگر حاجیآباد یعنی برآفتاب صورت امروزیتر این وجه تسمیه است. پت یا پتو (از مصدر پتیدن) به معنی پنهان شدن نیز آمده است. همچنین عدهای عقیده دارند که طارم به معنی جای گرم است. معادلهای این نام در جنوب بصورت گُرُم، و گروم وجود دارد. تزرج (تزرگ) نیز یکی از مناطق خوش آب و هوای منطقه حاجی آباد است که چشمۀ آن معروف است. این چشمه از قلۀ کوهی سرازیر و پوشش متنوعی از گیاهان و رستنیها را پیرامون خود بوجود آورده است در میان ده ها اثرتاریخی آن بقعه بی بی بانو عایشه متاسفانه وضعبت مطلوبی ندارد وبی توجهی مسولان میراث کشور و استان و شهرستان بر ویرانی آن افزوده است.این بنا در مرتفع ترین نقطه دشت طارم زمین آرامگاه بانویی درستکار ومحبوبی است که

میراث وفرهنگ انسانی از آغاز حیات بر کره خاکی، با دخل و تصرف در طبیعت پیرامونش، و به تناسب نیازهای مادی و معنوی او شکل گرفته و ساخته شدند. درادامه این حضور بی انتهای آدمی در روی زمین فرهنگ» و در پی آن «تمدن» حاصل گردیدند.میراثی که امروز می شناسیم تنها یک ماده و جسد و پیکره ی منجمد و بی روح و زیبان نیست بلکه میراث فرهنگی»که باید بشناسیم در اصل آنها هرکدام سخنگویان زندگانی گذشتههای دور انسان هاهستند. آنها از چگونگی حیات مادی و معنوی گذشتگان و نیاکان ما میگویند.زبان تاریخ و بیان وقایع گذشته ها هستند.هر اثر باستانی از دیرینهای کهن و سادهترین گرفتهتا پیچیدهترین مجموعههای فرهنگی، ابنیه و آثار باستانی همواره حامل پیام بوده و هیچاثر باستانیای و بنایی تاریخی و حتی شئی ریز ساخته شده گذشتگان بیپیام نیستند. میراث گذشتگان بستر تداوم و استمرار تاریخی،مدنی و معنوی وریشههای ملی، معنوی مابشمار می روند.میراث گذشتگان جز نیک فرجامی که ازکردار گیتی در اعصار گوناگون فراگرفته اند نیست.با نابودی هریک از آثارتاریخی نقشه راه گذشته را گم و گم تر خواهیم کرد.زیرا در راه گذشته برای انسان، شناخت هیچ واقعیت، پدیده ورویدادی درجهان، پیچیده، دشوار، مهم، سؤالخیز، تأثیرگذار و تعیین کنندهتر از آگاهی و فهم او از خویشتن خویش نیست؛ اینکه به حقیقت چه هست و چه نیست؟ حضور او در جهان به چه معنایی است؟ و یا